یك: اولین تصویری كه توی قرآنت از بهشت به من داده‌ای ، درخت‌های انبوه و نهرهای روان است. «جنّه» یعنی جایی كه از بس درخت های درهم تنیده دارد ، زمینش پیدا نیست. بعد این تصویر را با خالدین فیها كامل‌تر كرده‌ای،با جاودانگی. بهشت تو دیگر اضطراب تمام شدن و از دست دادن ندارد. ته دل آدم را خالی نمی‌كند از لذت‌های گذرای تمام‌شدنی. با این همه گاهی هم اگر فكر كنم توی آن لذت‌های معقول،ملال و خستگی و یكنواختی،دل‌زده‌ام كند،دوباره آیه آورده‌ای برایم كه «لا یَمَسُّهم فیها نَصَب» (1) آنجا جای دل زدگی و ملال نیست.

دو: خوب است كه توی بهشت می‌شود بی هیچ دغدغه و نگرانی نشست و با بنده‌های خوب تو حرف زد.دلم می‌رود برای این آیه كه می‌گوید بهشتی‌ها برادرانه روی تخت‌هایی روبروی هم تكیه داده‌اند. هیچ دل‌خوری و كدورتی هم میانشان نیست. «نَزَعنا ما فی صُدورِهِم مِن غلًّ»(2) حرف لغو و گناه هم نمی‌زنند. «لا یَسمَعون فیها لَغواً وَ لا كذّابا»(3) حرفشان حرف خوب و سالم و پاك است.«الّا قیلاً سلاماً سلاما» (4)

سه: من كه نمی‌دانم چه لذتی نهفته توی نوشیدن از آن باده‌های گونه‌گون بهشتی،تسنیم و رحیق و سلسبیل... اما یك جایی از اوصاف آن نوشیدنی‌ها ، دلم را بیشتر می‌برد. اگرچه قد فهم من به اینكه تو ساقی باشی نمی‌رسد. اما برای من هم «وَ سَقّاهم رَبّهم شراباً طهوراً» بین همه‌ی این آیه‌ها بیشتر دلبری می‌كند. خوب حالی باید باشد حال آنها كه تو ساقی‌شان باشی. خوب جایی باید باشد آنجا كه تو سقایی كنی.(5)

چهار: داشتم فكر می‌كردم توی بهشت جاودانه‌ی تو ، ورای همه‌ی آن زیبایی‌های مسحور كننده ، آن باغ‌های درهم‌تنیده ، آن نوشیدنی‌های شهد خوش‌گوار ، همنشینی با خوب‌های دوست‌داشتنی ، زوجیت‌های مطهر ، خانه‌های طیب... ورای همه‌ی اینها یك كیفیت دیگر باید باشد تا بهشت ، بهشت بشود. آیه‌ها می‌گویند آن كیفیت بی‌نام ، توی بهشت تو ، اسمش «رضوان» است. همان حال بی‌نظیر بنده‌ای كه بداند تو از او راضی هستی.آیه‌ها می‌گویند حتی ذره‌ای از آن رضوان ، از همه‌ی اوصافی كه از باغ رویایی تو خوانده‌ایم بالاتر است.(6)

«وَعَدَ الله المُؤمِنین وَ المُؤمِنات جَنّاتٍ تَجری مِن تَحتِها الانهارُ خالِدینَ فیها وَ مَساكِنَ طَیّبَه فی جنّاتِ عَدنٍ وَ رِضوانٌ مِنَ اللهِ اَكبَرُ ذلِكَ هُوَ الفَوزُ العَظیم» (7)

پی‌نوشت‌ها:

1-   حجر 48

2-   حجر 47

3-   نبأ 35

4-   واقعه 26

5-   انسان 21

6-   توبه 72

7-   توبه 72

منبع: همشهری جوان

عشق هدف حیات و محرك زندگی من است. زیباتر از عشق چیزی ندیده ام و بالاتر از عشق چیزی نخواسته ام...

برای مرگ آماده شده ام و این امری است طبیعی، كه مدتهاست با آن آشنام. ولی برای اولین بار وصیت می كنم. خوشحالم كه در چنین راهی به شهادت می رسم. خوشحالم كه از عالم و ما فیها بریده ام. همه چیز را ترك گفته ام. علائق را زیر پا گذاشته ام. قید و بندها را پاره كرده ام. دنیا و ما فیها را سه طلاقه گفته ام و با آغوش باز به استقبال شهادت می روم ...

قسمتی از وصیت نامه شهید چمران

چند روزه دارم لحظه شماری میكنم ، شنبه صبح مسافرم ، دلم تنگ شده واسه اون خاك ، واسه اون خاك پاك ، دلم تنگ شده واسه اشكهای شلمچه لحظه سال تحویل ، دلم تنگ شده واسه غربت طلائیه ، دلم تنگ شده واسه وقتی كه داری به دوردست نگاه میكنی ، بوی كربلا میاد ، دلت پر میكشه ، میخوای از همه چی رها بشی و پر بگیری بری به بهشت حسین(ع)...

دلم تنگ شده واسه معصومیت نگاه های مادرایی كه میان تا از نزدیك بوی بچه‌شون رو حس كنن ، دخترایی كه چشم به خاك دارن تا شاید پلاك باباشون روی یكی از این خاكها افتاده باشه ...

خدا كنه امسال واسه سومین بار دعوتنامه‌م رو شهدا امضاء كنن تا بتونم بازم پر بگیرم به حریم عشق...

بوی كربلا میاد...